ميلاد با بركت حضرت ابى عبداللّه الحسين(عليه السلام) ، دومين فرزند امام على (عليه السلام) و فاطمه زهرا(عليهما السلام) بنا بر قول مشهور، روز سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدينه بوده است.

   پس از ولادت، پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) نام وى را «حسين» گذاشت، آن گاه او را بوسيد و گريست و فرمود: تو را مصيبتى عظيم در پيش است، خداوندا! كشنده او را لعنت كن! آن حضرت به مصباح الهدى و سفينة النّجاة و سيّد الشّهداء و ابوعبداللّه معروف است.
مسعودى مي نويسد: امام حسين(عليه السلام) مدّت هفت سال با رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)بود و در اين مدّت، آن حضرت خود متصدّى غذا دادن و علم و ادب آموختن به امام حسين(عليه السلام) بود.پس از شهادت اميرمؤمنان(عليه السلام) ده سال تمـام همــراه و همگام با برادر عزيزش امام حسن(عليه السلام) زندگى كرد و پس از شهادت برادر در سال 50 هجرى، عهده دار امامت شده و به مدّت ده سال، به ارزيابى حوادث زمان پرداخت و بارها به معاويه پرخاش كرد و پس از مرگ او در برابر حكومت يزيد، شجاعانه ايستادگى و از بيعت با او خوددارى كرد، تا اين كه در محرّم سال 61 هجرى به همراه تعدادی از بستگان و ياران باوفايش، در سرزمين كربلا به شهادت رسيد.