در روايت‌هاي متعددي يكي از نشانه‌هاي حتمي ظهور امام مهدي (عج)، خروج سفياني ذكر شده است.(1) نام وي عثمان بن عَنبَسه و از فرزندان ابوسفيان مي‌باشد.(2) وي داراي رويي سرخ، پوستي سفيد و چشماني زاغ مي‌باشد.(3) او از شهرهاي روم (شايد مراد اروپاي فعلي باشد) بپا مي‌خيزد و بر گردن صليب دارد.(4) شايد او مسيحي يا مسلمان منحرفي باشد كه دشمني اميرالمؤمنين(ع) را به دل دارد. زيرا در برخي روايت‌ها آمده كه وي در كوفه اعلام مي‌كند هر كه سر شيعه علي بن ابيطالب عليه‌السلام را بياورد، هزار درهم جايزه مي‌گيرد.(5) امام صادق (ع) در روايتي، زمان خروج وي را ماه رجب مي‌داند. خروج وي از آغاز تا انجام، 15 ماه مي‌باشد كه 6 ماه به نبرد مي‌پردازد و 5 مكان مهم: دمشق، حمص، فلسطين، اردن و حلب را اشغال مي‌كند و 9 ماه بر آن‌ها فرمان‌روايي مي‌كند.(6)
      در بسياري از روايت‌ها از نبردي در مكاني ميان مكه و مدينه بنام «بيداء» خبر داده شده است كه سپاه سفياني با امام مهدي (عج) و لشكريانِ آغازينِ ايشان در آن مكان رو در رو مي‌شوند و سپاه دشمن در زمين فرو مي‌رود.
      در روايتي آمده است كه اميرالمؤمنين عليه‌السلام در تأويل آيه شريفه «ولَو تَري إذ فَزِعوا فَلافَوتَ»(7) مي‌فرمايند كه لشكر سفياني به مدينه مي‌آيند تا به «بيداء» برسند، خدا آن‌ها را در زمين فرو مي‌برد.(8)
      براي مطالعه بيشتر به كتاب تاريخ غيبت كبري و تاريخ ما بعد الظهور اثر شهيد سيد محمد صدر به ترجمه دكتر سيد حسن افتخارزاده (پي‌نوشت شمارة 8) مراجعه فرماييد.
      پي‌نوشت‌ها:
      1. شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، دفتر انتشارات اسلامي وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم، قم، ص650.
      2. همان، ص 651.
      3. شيخ نعماني، الغيبة، ترجمه جواد غفاري، چاپ اول، 1363، كتابخانه صدوق، تهران، ص 435.
      4. شيخ طوسي، الغيبة، بصيرتي، قم، ص 278.
      5. همان، ص 273.
      6. شيخ نعماني، الغيبة، ص 426.
      7. سوره سبأ، آيه 51.
      8. سيد محمد صدر، تاريخ غيبت كبري، ترجمه دكتر سيد حسن افتخارزاده، نيك معارف، تهران، 1371، ص 648.


منبع : http://www.porseman.org/q/showq.aspx?id=9038