پرسش : عزاداري براي امام حسين (ع) در زمان ساير ائمه معصومين (ع) چگونه بوده است ؟
پاسخ : 1- عزاداري بني هاشم در ماتم سيدالشهداء
از امام صادق«ع» روايت شده است:«پس از حادثه عاشورا هيچ بانويي از بانوان بني هاشم، سرمه نكشيد و خضاب ننمود و از خانه هيچ يك از بني هاشم دودي كه نشانه پختن غذا باشد بلند نشد تا آنكه ابن زياد به هلاكت رسيد. ما پس از فاجعه خونين عاشورا پيوسته اشك بر چشم داشته ايم.» (4)
2- عزاداري امام سجاد«ع»
حزن امام سجاد«ع» بر آن حضرت به صورتي بود كه دوران زندگي او، همراه با اشك بود. عمده اشك آن حضرت بر مصايب سيدالشهداء«ع» بود و آنچه بر عموها، برادران، عموزاده ها، عمه ها و خواهرانش گذشته بود تا آنجا كه وقتي آب مي آوردند تا حضرت ميل كند، اشك مباركشان جاري مي شد و مي فرمود: چگونه بياشامم در حالي كه پسر پيامبر«ص» را تشنه كشتند؟(5) و مي فرمودند:«هرگاه شهادت اولاد فاطمه زهرا«س» را به ياد مي آورم گريه ام مي گيرد.»(6)
امام صادق«ع» به زراره مي فرمود: «جدم علي بن الحسين«ع» هرگاه حسين بن علي«ع» را به ياد مي آورد، آن قدر اشك مي ريخت كه محاسن شريفش پر از اشك مي شد و بر گريه او حاضران گريه مي كردند.» (7)
3- عزاداري امام محمدباقر«ع»
امام باقر«ع» در روز عاشورا براي امام حسين«ع» مجلس عزا برپا مي كرد و بر مصايب آن حضرت گريه مي كردند. در يكي از مجالس عزا، با حضور امام باقر«ع» كميت شعر مي خواند، وقتي به اينجا رسيد كه: «قتيل بالطف...»، امام باقر«ع» گريه زياد كرده، فرمودند: «اي كميت! اگر سرمايه اي داشتيم در پاداش اين شعرت به تو مي بخشيديم، اما پاداش تو همان دعايي است كه رسول خدا«ص» درباره حسان بن ثابت فرمودند كه همواره به جهت دفاع از ما اهل بيت«ع» مورد تاييد روح ا لقدس خواهي بود.» (8)
4- عزاداري امام صادق«ع»
امام موسي كاظم«ع» مي فرمايد: «چون ماه محرم فرا مي رسيد، ديگر پدرم خندان نبود، بلكه اندوه از چهره اش نمايان مي شد و اشك بر گونه اش جاري بود، تا آنكه روز دهم محرم فرا مي رسيد. در اين روز مصيبت و اندوه امام به نهايت مي رسيد پيوسته مي گريست و مي فرمود: امروز روزي است كه جدم حسين بن علي«ع» به شهادت رسيد.
5- عزاداري امام موسي كاظم«ع»
از امام رضا«ع» نقل شده است كه فرمود:«چون ماه محرم فرا مي رسيد، كسي پدرم را خندان نمي ديد و اين وضع ادامه داشت تا روز عاشورا، در اين روز پدرم را اندوه و حزن و مصيبت فرا مي گرفت و مي گريست و مي گفت: در چنين روزي حسين«ع» را كه درود خدا بر او باد كشتند.» (9)
6- عزاداري امام رضا«ع»
گريه امام رضا«ع» در حدي بود كه فرمودند:«همانا روز مصيبت امام حسين«ع» پلك چشمان ما را مجروح نموده و اشك ما را جاري ساخته است».(10)
دعبل خدمت حضرت رضا«ع» آمد. آن حضرت درباره شعر و گريه بر سيدالشهداء«ع» كلماتي چند فرمودند، از جمله اينكه «اي دعبل! كسي كه بر مصايب جدم حسين«ع» گريه كند، خداوند گناهان او را مي آمرزد. آنگاه حضرت بين حاضران و خانواده خود پرده اي زدند تا بر مصايب امام حسين«ع» اشك بريزند.»
پس به دعبل فرمودند: «براي امام حسين«ع» مرثيه بخوان، كه تا زنده اي تو ناصر و مادح ما هستي، تا قدرت داري از نصرت ما كوتاهي مكن». دعبل در حالتي كه اشك از چشمانش مي ريخت اين شعر را قرائت كرد:
افاطم لوخلت الحسين مجدلا
و قد مات عطشانا بشط فرات
صداي گريه امام رضا«ع» و اهل بيت آن حضرت بلند شد(11)
7- عزاداري امام زمان «عج»
بنا بر روايت، امام زمان«عج» در زمان غيبت و ظهور بر شهادت جدشان گريه مي كنند. آن حضرت خطاب به جد بزرگوارشان سيدالشهداء«ع» مي فرمايند: «فلئن اخرتني الدهور و عاقني عن نصرك المقدور، و لم اكن لمن حاربك محاربا و لمن نصب لك العداوه مناصبا فلاند بنك صباحا و مساء و لابكين لك بدل الدموع دما، حسره عليك و تأسفاً علي ما دهاك» (12)
«اگر روزگار مرا به تاخير انداخت و دور ماندم از ياري تو و نبودم تا با دشمنان تو جنگ كنم و با بدخواهان تو پيكار نمايم، هم اكنون هر صبح و شام بر شما اشك مي ريزم و به جاي اشك در مصيبت شما خون از ديده مي بارم و آه حسرت از دل پر درد بر اين ماجرا مي كشم.»
در سوگ تو با سوز درون مي گريم
از نيل و فرات و شط، قرون مي گريم
گر چشمه چشم من، بخشكد تا حشر
از ديده به جاي اشك، خون مي گريم
پي نوشت ها در آرشيو روزنامه موجود مي باشد